Estívenche agardando no abrente, entre a praia e o piñeiral.
Non chegaches, afogaras e perdéraste nun pequeno río vermello.
Eu sigo esperando aínda que varios homes de sol levan ó día,
a se agochar, detrás do horizonte.
Se has volver non tardes, hai presa,
Pilar
Eu agardo contigo, cando saiba dos teus contos nin marea, nin vento lle han desviar o camiño!!!
ResponderEliminar