As fiestras da túa casa desgaxan coa miña ollada
agardando ver en elas algo que é o todo e a nada.
Eu mireinas dende dentro nunha tardiña dourada
só unha, pero marcada na forxa da miña alma.
Dende aquel día, a cotío, miro e remiro incansabel
buscando tralas vidreiras o que perdín nesa tarde.
Pilar
No hay comentarios:
Publicar un comentario